Na een relatief korte nachtrust en een heen en weerreis per trein die vooral in het teken stond van het inhalen van slaap, ben ik weer terug in Ahoy voor de tweede dag van North Sea Jazz die voor ondergetekende start met een bezoek aan het blinde duo Amadou & Mariam uit Mali die met hun band een ritmisch aanstekelijke vorm van Afropop maken, voor iemand als Damon Albarn zelfs interessant genoeg om ooit als plaatproducer voor ze op te treden en ze te vragen als voorprogramma ten behoeve van de Blur rexfcnieconcerten in 2009. Op een meter of twee van mij staat een man zich helemaal uit te leven in een extatische dans, als was hij in trance. Het lokt bij ieder die het ziet een besmuikte grijns, blik vol onbegrip of een niet naar maar wel over hem gemaakte opmerking op in de trant van x91Moet je die daar zien!x92 Hoe je er ook over mag denken, het is de eerste en enige keer dat ik iemand zo wild en zonder enige gxeane op dit festival uit zijn dak zie gaan, en als dat het effect is van Amadou & Mariam, dan mag dat als een compliment gelden.

Zon, zee, strand en samba. Een idyllische voorstelling van Brazilxefe, of iets specifieker: Rio de Janeiro, waarin door criminelen beheerste favelax92s, bendegeweld en corruptie niet bestaan. Geen song die voor mijn gevoel dat beeld muzikaal zo goed weet uit te beelden als het lichtvoetige x93Mas que nadax94 uit 1966. Het nummer, overigens een cover, werd een wereldhit voor Sergio Mendes (en zijn toenmalige band Brasil x9266) en typerend voor het soort samba / bossa nova / easy listening waar ik stiekem een zwak voor heb. De onderhand 70 jaar oude muzikant bewaart zijn meest bekende nummer voor het laatst, (uiteraard) de meeste respons opleverend, al ben ik persoonlijk ook gecharmeerd van x93The look of lovex94 (van Burt Bacharach) dat indachtig de titel mijn warme interesse voor zangeres Katie Hampton aanwakkertx85

Na een korte stop bij John McLaughlin & The 4th Dimension is het genieten geblazen x96 letterlijk zelfs, want trompetten hebben een hoofdrol x96 bij Kytecrash. Voluit: featuring Eric Vloeimans en Colin Benders (alias Kyteman), die samen een cd hebben opgenomen. Tussen de jazztrompettistmeester en zijn voormalige leerling is hoor- en zichtbaar sprake van een muzikale chemie. Kytecrash kent wel wat hiphopinvloeden, maar is toch beduidend meer x91jazzyx92 dan Kytemanx92s Hip Hop Orkest en persoonlijk vind ik het ook een stuk interessanter. Het klinkt spannend en cool, er gebeurt iets op de bxfchne van de tot de nok gevulde zaal, en het experiment wordt daarbij niet geschuwd. De intentie om op zijn minst genoemde cd eens te gaan beluisteren, zo niet aan te schaffen, wordt met elke minuut groter. Een sterk optreden.

Een rondje lopend kom ik langs het Franse gezelschap Ben L'Oncle Soul die met een cover van The White Stripesx92 x93Seven nation armyx94 een x91hitjex92 te pakken hebben. Fijn voor ze, maar ik wil er zowel letterlijk als figuurlijk niet te lang bij stilstaan. Meer aandacht gun ik de Amerikaanse bluesgitarist Otis Taylor die in zijn begeleidingsband in de persoon van de met dreadlocks x91behangenx92 violiste Anne Harris een opvallende medestander heeft, en die zijn optreden begint met een opvallende cover van x93Hey Joex94. Na nog een portie blues te hebben geconsumeerd, krijg ik trek in een ander soort consumptie, zoals die hamburgers die werkelijk om te watertanden zijn. En die zijn dus niet van Ron Koebrugge!  

Voluptueus, goedgebekt, spontaan en een stem als een klok, een combinatie die Chaka Khan tot een gezellige, warme en voor sommigen ook appetijtelijke verschijning maakt. x93I feel for youx94 en x93Ainx92t nobodyx94 worden vroeg ingezet om het publiek warm te draaien, daarna worden minder bij het grote publiek bekende nummers gebracht, al dan niet openhartig ingeleid, bijvoorbeeld over hoe ze vroeger een x91bad girlx92 was die liever uitging dan zich om haar kinderen te bekommeren, verkeerde partnerkeuzes en andere zaken die haar een nog menselijker gezicht geven dan ze al uitstraalt. Ja, het was blijkbaar niet altijd makkelijk, ze moest x93Through the firex94 zoals ze zingt, maar Chaka Khan anno 2011 is een zelfverzekerde, blakende vrouw met wie je volgens mij een gezellige avond kunt hebben, zonder dat ze daarbij een noot hoeft te zingen. x93Ix92m every womanx94 sluit het optreden af, en het voelt raar aan om dat voluit mee te zingen, zo besef ik me opeens, waarop ik besluit om dat refrein maar aan de vrouwen over te laten, om geen verkeerde indruk te wekkenx85 North Sea Jazz gaat daarna nog een aantal uurtjes door, niet in de laatste plaats vanwege het tweede nachtconcert van Prince, maar voor mij zit de avond er op.

Meer fotox92s hier!  

Ik moet er voor het eerst een altijd wel gezellig eindejaarsfeest van het werk voor missen, maar het kan eerlijk gezegd niet op tegen een avond, en deze keer ook nacht, van het North Sea Jazz festival. Althans niet de eerste dag van deze 2011 editie, want die is alleen al vanwege een optreden van mijn favoriete soloartieste Janelle Monxe1e het schrappen van andere x91verplichtingenx92 waard. Maar daarnaast is NSJ in de relatief korte tijd dat ik het bezoek x96 dit is pas mijn 5^e jaar x96 een x91must gox92 festival geworden. Een verademing en vreemde eend in de bijt binnen het type festivals dat ik normaliter bezoek. Ander publiek, andere bands, ander eten (culinair meer hoogstaand en ze hebben hier x96 ik noem het ieder jaar x96 megalekkere notencakejes), ander drinken (champagne en cocktails zijn hier ook te krijgen), andere sfeer. Geen getob over het weer (bijna alle podia zijn overdekt), en regenkleding en paraplu kunnen dus thuisblijven. Slenteren over de indoor markt, zalen in en uitlopen, ergens zitten en genieten van een intiem concert van een artiest of band waar ik nog nooit eerder van heb gehoord. O, en had ik die notencakejes al genoemdx85?

Tot een week voorafgaande aan het festival had ik nog nooit gehoord van Jonathan Jeremiah. Toen ik zijn naam op het blokkenschema tegenkwam, als eerste act in de Maas zaal, was het de vraag of het de moeite waard zou zijn om daar wat eerder voor naar Rotterdam te komen. De Britse zangeres Rumer, xe9xe9n van de acts op basis waarvan ik een ticket had gekocht, en die na JJ zou optreden, had immers afgezegd wegens stemproblemen. Struinend over het internet op zoek naar informatie over maar vooral muziek van de Britse singer / songwriter, raakte ik al snel overtuigd van x92s mans kwaliteiten wat resulteerde in een cd aankoop. Op weg naar Ahoy neem ik via de iPod zijn debuutalbum x93A solitary manx94 (weer) in me op, dat grotendeels op NSJ ten gehore wordt gebracht, begeleid door het Metropole Orkest, die de van zichzelf al warmbloedige songs van een extra gloed voorzien. Jonathan, gestoken in een wit pak, is goedgeluimd en maakt enkele kwinkslagen richting publiek. Single x93Happinessx94 komt op het juiste moment, een perfecte verwoording van het blije gevoel en de anticiperende opwinding aan het prille begin van het festival, met nog zoveel muzikale hoogstandjes, lekkernijen en verrassingen te gaan. En dat geldt ook in culinaire zinx85

Paul Simon heeft al de respectabele leeftijd van 69 jaar bereikt. Hij zou gezien zijn leeftijd, muzikale verdiensten en bankrekening relaxed achterover leunend op zijn lauweren kunnen rusten, maar de grijsaard weet van geen ophouden. Sterker nog: in april jl. kwam zijn 11^e soloalbum uit en dat moet worden gepromoot. Het publiek zit natuurlijk vooral te wachten op stukken van zijn 6^e soloplaat, en gezien de leeftijd daarvan, namelijk 25 jaar, zou een integrale live uitvoering van succesnummer x93Gracelandx94 een logische zet zijn geweest. Het begint al goed met x93The boy in the bubblex94 dat ook het genoemde album opent, maar verder valt het x93Gracelandx94 gehalte erg mee. Of tegen, het is maar net hoe je het opvat. Zelf kan ik er eerlijk gezegd warm noch koud van worden, want Paul en zijn band vonken niet. Het komt nogal futloos over. Zo is x9350 ways to leave your loverx94 aardig om te horen, maar ook niet meer dan dat. Meer mensen lijken er zo over te denken, en na een half uur zie je steeds meer publiek wegglippen. Mezelf inbegrepen, maar ik wil dan ook op tijd zijn (lees: vooraan staan) voor de volgende act die ik op voorhand al tot mijn favoriete act op NSJ heb bestempeld. 

Gelet op de lovende kritieken, muzikale stijl en podiumpersoonlijkheid had ik de sterke hoop en verwachting dat Janelle Monxe1e voor NSJ zou worden geboekt. Die gekoesterde wens is dus uitgekomen, en bijkans als een klein kind in afwachting van Sinterklaas sta ik in de Maas zaal alle soundcheck verrichtingen te volgen die op het podium plaatsvinden. Het is de tweede keer dat ik de getalenteerde zangeres / performer ga zien, en de eerste maal, in Amsterdam, stelde niet teleur. Toch ben ik wederom wat nerveus dat mijn verwachtingspatroon zodanig hoog is, dat het in de praktijk alleen maar kan tegenvallen. Gelukkig blijkt het tegendeel waar te zijn, want de show is opnieuw wervelend. De opbouw / setlist doet nu al vertrouwd aan x96 Janelle kan het waarschijnlijk dromen, zo niet slapend uitvoeren x96 startend met het tribale x93Dance or diex94, de Motown telg x93Fasterx94 en de extatische soulpop van x93Locked insidex94. Toch is er plaats gemaakt voor een paar verrassingen, en dat zijn allemaal covers. Stevie Wonder krijgt een eerbetoon met een schitterend gezongen x93My cherie amourx94, Michael Jackson wordt gexeberd met x93I want you backx94 en iets minder voor de hand liggend zingt Janelle x93Just a girlx94 van No Doubt.

Het doet een beetje vreemd aan, en ook wat overbodig ook, om maar liefst drie covers uit te voeren, gelet op het feit dat Janelle over genoeg eigen werk beschikt en puur op basis van haar eigen kwaliteiten andermans werk helemaal niet nodig heeft. Maar goed, zoals gezegd doet Janelle haar show volgens een vast format al zeker meer dan een jaar, dus ze zal zelf, bij gebrek aan nieuwe songs sinds x93The archandroidx94 en om eventuele sleur te voorkomen, behoefte hebben aan variatie en een ietwat andere invulling. Tegelijkertijd laat ze zo horen waar ze muzikaal vandaan komt, voor zover luisteraars inspiratiebronnen als (onder meer) Stevie, Michael en Prince zelf nog niet hadden opgemerkt. Ik ben er alleen maar blij mee dat ik, hoe goed het ook was, geen exacte kopie van mijn eerste concert krijg voorgeschoteld. Dit concert bevestigt mijn bewondering en jawel, fan zijn (Janelle T-shirt aan, vooraan staan, meezingen, dansen, hard applaudisseren en ehx85 gretig doch voorzichtig aanraken wanneer ze pal boven me aan komt crowdsurfenx85), en het is dan ook dat ik uitermate bevredigd (wees gerust, ik heb mezelf niet bevlekt of zo de Nile zaal verlaat met rode koontjes en het besef dat alleen dit optreden al NSJ als geheel tot x91geslaagdx92 heeft gemaakt.      

Buiten is het lichtjes gaan regenen, maar vele druppeltjes maken uiteindelijk toch behoorlijk nat, en dus zoek ik beschutting onder een doek met uitzicht op een buitenpodium waar de Nederlander Ruben Hein en zijn band aan het optreden zijn. Misschien ben ik gemakzuchtig en kort door de bocht om er het etiket x91de Hollandse versie van Jamie Cullumx92 op te plakken, maar dat is wel het eerste wat me te binnenschiet als ik hem zo zie en hoor. Al zingend gezeten achter zijn piano, gezegend met een goed uiterlijk en maker van lekker in het gehoor liggende jazz met popinvloeden zoals Cullum ze ook maakt. x93Loose fitx94, uitgekomen op het befaamde x93Blue Notex94  label, is de naam van zijn debuutalbum, een toepasselijke omschrijving van zijn stijl. Losjes en lekker, met het instant memorabele x93Elephantsx94 als prijsnummer.

Nog meer Nederlands talent is in de Nile te vinden, in de persoon van de sympathieke, doorgebroken soulartiest Alain Clark die uiteraard voor duet x93Father & friendx94 zijn vader heeft meegenomen. Het kost hem geen moeite het publiek mee te krijgen. Persoonlijk ga ik er niet van uit mijn dak, ik vind het wel aardig maar het is ontegenzeggelijk een charismatisch uitziende artiest die over internationale potentie beschikt. Het is hem van harte gegund. Zelf gun ik me een culinaire lekkernij in de vorm van een wokmaaltijd.

Voor de Latijns-Amerikaanse klanken van de Panamese Rubxe9n Blades en zijn big band ga ik er eens lekker voor zitten. Ik heb immers nog een hele tijd te gaan (lees: staan) met het nachtconcert van Prince in het vooruitzicht. De tropische muziek van Blades, die ik, al val ik in herhaling maar het is nu eenmaal zo, ook sympathiek overkomt, brengt me in een vakantiestemming. In mijn gedachten zit ik aan een fruitige cocktail bij een strandcabana met zicht op een wit strand, wuivende palmen en een bronskleurige, heupwiegende serveerster binnen handbereik. Een sterk contrast met de geheel mannelijke en in zwart gestoken band van Blades, maar misschien daarom des te knapper dat ze het sfeertje zo treffend weten neer te zetten. Blades, die ik ken van een paar kleine filmrollen, maakt gebruik van een autocue waarop in grote letters de songteksten te lezen zijn. (Al is dat alleen te zien als je op een bepaalde plek boven zit of staat). Niet dat het verder iets uitmaakt, want bij deze 63-jarige en zijn band is het aangenaam vertoeven. Na afloop wordt iedereen vriendelijk verzocht om de zaal te verlaten zodat deze kan worden schoongemaakt. Zo wil Prince het namelijk, die hier over een paar uur zal optreden. Eenmaal buiten de zaal, kunnen de die-hards zich weer voor de zaaldeur gaan opstellen, om verzekerd te zijn van een plekje vooraan.

Ik blijf even hangen bij Larry Graham & Graham Central Station, puur op basis van x92s mans verleden als bassist van het legendarische en vernieuwende Sly & The Family Stone die ik in 2007 in dezelfde zaal als Larry nu speelt, een opmerkelijk optreden zag geven. In tegenstelling tot de hevig door drugs aangetaste en weinig meer in staat zijnde Sly, beschikt zijn oud-collega Larry wel nog over de nodige vitaliteit en enthousiasme, want die hangt in zijn witte pak met 70s blaxploitation pooierhoed x96 dat is althans de associatie die ik met zijn hoofddeksel heb x96 met verve de x91funksoulbrotherx92 uit. Het zal niet de laatste keer zijn dat ik de musicus op deze editie van NSJ zal zien optreden, maar dat weet ik dan nog niet. 

Van Prince ben ik me uiteraard altijd wel bewust geweest, ik ben bekend met zijn hits door de jaren heen en heb het besef van zijn grote invloed op en iconische status binnen de popmuziek. Dus toen het nieuws bekend werd dat Prince op eigen verzoek drie opeenvolgende nachten op NSJ wilde optreden, met de belofte dat elk concert uniek zou zijn, zag ik daarin de ideale gelegenheid om Prince eindelijk eens te gaan zien, ondanks dat ik geen fan ben, nooit een cd van hem heb gekocht of mijn bijzondere interesse heeft genoten. Het was meer een kwestie van: x91ik ben er dan toch al, zox92n kans krijg ik niet meer en het is wel Prince natuurlijkx92. Het kopen van een ticket x96 ik zat er op het werk (ahum) helemaal klaar voor achter een pc x96 verliep aanvankelijk stroef, en na diverse vergeefse inlogpogingen op de ticketsite was ik er zo goed als van overtuigd achter het net te vissen. Maar tot mijn verbazing kwam ik er toch door en ik kon niet veel later mijn felbegeerde ticket uitprinten. Wanneer ik op de bewuste avond van het concert voor de eerste keer langs de zaaldeur loop, zie ik daar al diverse mensen op de grond zitten wachten. Een hele tijd later zie ik zo goed als niemand meer, wat voor verwarring zorgt. Is de hele meute al binnen? Moet ik genoegen nemen met een plek ergens achteraan? Nadat mijn ticket is gescand en ik langs de security door de klapdeuren ben gelopen, zie ik tot mijn verwondering een bescheiden plukje mensen, zittend op de grond voor het podium in een verder lege zaal. Ik kan op mijn gemak nog een biertje halen en met een heerlijk notencakeje achter de hand voor de honger begint het wachtenx85 Volgens het schema zou Prince om 01.15 moeten beginnen, maar dat zal een wat optimistische schatting blijken. Prince is diva genoeg om niet op tijd te beginnen.

Wanneer eindelijk de lichten uitgaan, we zijn dan al zeker een dik half uur verder dan aangekondigd, komen enkele mensen het podium op die echter niet meer zijn dan schimmen. Zit Prince daar bij? Ehx85 nee. Nog niet dus. Het is zijn uit voornamelijk vrouwen bestaande New Power Generation die ruimschoots van Prince op de voorgrond mogen treden. Iets te vaak zelfs, en dat geldt ook voor het aantal covers dat wordt gespeeld. Er wordt zelfs mee begonnen, en wel met x93Foxy ladyx94 van Jimi Hendrix. Het wordt gevolgd door x93Controversyx94 maar als er iets controversieels is, dan betreft het wel de ellenlange jamversie die Prince ervan maakt. Het blijkt slechts een voorproefje te zijn van wat het publiek te wachten staat. Eigen songs komen er maar niet aan te pas, want Prince heeft besloten vannacht op de covertoer te gaan. En dus krijgen we door hem zelf dan wel door zijn bandleden gezongen versies van onder meer x93Play that funky musicx94 (Wild Cherry), x93Pass the peasx94 (James Brown), x93Le freakx94 (Chic), x93Everyday peoplex94 (Sly & The Family Stone, met een gastoptreden van Larry Graham) en x93Letx92s get it onx94 (Marvin Gaye). Songs verzanden in jams, eindeloze en op den duur vermoeiende x91call & responsex92 (Prince: x91Say x93North Sea!x94 Publiek: x93North Sea!x94 etc. etc.)

En de telkens weer het podium opgeroepen saxofonist Maceo Parker. Die dan van Prince natuurlijk weer moet worden aangemoedigd (Prince: x91Say x93Maceo!x94 Publiek: x93Maceo!x94 etc. etc.), ondanks dat hij het verschil niet kan maken. Ik dacht toch echt dat ik dik betaald had om Prince te horen zingen, niet om het publiek op commando te horen scanderen. Gelukkig zijn er wat lichtpuntjes te noteren: een door mij gehoopte gastoptreden van Janelle Monxe1e, zelfs al mag ze slechts de tamboerijn beroeren en een paar regeltjes meezingen, en uitvoeringen van x93A love bizarrex94, x93If I was your girlfriendx94, x93Purple rainx94 en x93Kissx94. Maar ja, eigenlijk komen die te laat, want pas op het einde, wanneer het ondertussen een uur of 4 (!) in de ochtend is geworden. Het is een gehoopte doch schrale compensatie voor de cover- en jamsessie waar Prince het publiek het grootste deel van de nacht mee om de oren heeft geslagen, in zijn streven om een party sfeer te crexebren maar het tegendeel ermee bereikend. Maar goed, ik kan Prince na vannacht in ieder geval van mijn lijstje afstrepen. En gelukkig heb ik de fotox92s nog. Van Janelle, wil dat zeggenx85

Meer fotox92s hier!

New Music First, zo luidt de slogan van het Metropolis festival, dit jaar alweer de 23^e editie, dus nog twee jaar te gaan tot er sprake is van een zilveren jubileum. Of dat dan zoals altijd ook weer gratis zal zijn, hangt af van de bezuinigingen op cultuur die het kabinet in petto heeft. Wanneer de festivalorganisatie verplicht wordt om te gaan meebetalen aan politie-inzet, zou het wel eens een ander verhaal kunnen worden. En dat zou jammer zijn, want juist het gratis karakter van het festival lokt bezoekers van diverse pluimage naar het gemoedelijke en sfeervolle Metropolis, van jonge gezinnetjes tot gepensioneerden die zittend, staand of rondwandelend kennis kunnen nemen van nieuwe muziek. En daar ontbreekt het dan ook niet aan, net als een aangenaam zonnig festivalweertje.

Het duo Death Letters uit Dordrecht speelt praktisch een thuiswedstrijd. Ik zag ze twee jaar geleden op dit festival, en kon me toen niet aan de indruk onttrekken dat ze wel erg gecharmeerd waren van The White Stripes, en niet alleen vanwege de samenstelling van een zingende gitarist en een drummer. De bluesrock van destijds is ondertussen ingeruild voor een energieke mix van doordenderende drums, vet aangezet gitaarwerk en een zanger die de schreeuwreikwijdte van zijn stembanden graag mag uittesten. Niets nieuws onder de zon, wel een band die goed gebruik maakt van zijn potentieel.

Het uit San Francisco afkomstige trio Weekend heb ik op basis van hun debuutalbum x93Sportsx94 vandaag aangekruist als een x91must seex92 band. De band lijkt zich eveneens een doel te hebben gesteld: x91must make noisex92. Hun gitzwarte noiserock die weinig lucht geeft tot ademen doet me na een paar nummers als vanzelf een paar passen van de speakers wegstappen. x93Age classx94 en x93Coma summerx94 x96 dat het optreden afsluit met een My Bloody Valentine-achtige finale x96 springen er, net als op het album trouwens, bovenuit. Andere nummers willen wel eens verzanden in een brei van snoeihard, monotoon lawaai, die even alle vorm van eventuele zondagsrust bruut om zeep helpt. Een alternatief weekend, kortom.

De prijs voor de leukste naam van de dag gaat naar Kleine Viezerik. De Amsterdamse rapper, Renaldo Dollard voor zijn moeder, kampt kortstondig met technische problemen, maar laat zich daardoor niet uit het veld slaan. In zijn rode trainingspak en met evenveel bling bling aan en om zijn handen en armen als op zijn gebit, weet hij het publiek te verleiden tot menige x91call & responsex92. Nu nog een paar ranzige anekdotes en obsceen gezwaai met zijn al dan niet ook met bling bling versierde piemel, en dan hebben we pas echt van doen met een kleine viezerik.

Halfway Station maakt folkpop die in het huidige muzikale klimaat waarin acts als Mumford & Sons, Noah And The Whale en Laura Marling grote successen oogsten, kans van slagen zou hebben. Maar net als hun bandnaam al aangeeft, valt er nog een weg te gaan. Tot op een zekere hoogte komt het charmant over, maar uiteindelijk klinkt het te braaf en te weinig uitzonderlijk, en er dient zich geen song aan die het (hit)verschil zou kunnen gaan maken. 

Ik lig lekker in het zonnetje in het gras aan de oever van de vijver te kijken naar kinderen die zich vermaken in doorzichtige bollen die op het wateroppervlak drijven. In de verte hoor ik muziek, maar in mijn relaxmodus dringt het niet echt tot me door. Half rechtop gezeten vang ik steeds meer op en geconcentreerder luisterend, word ik toch wel nieuwsgierig. Ik moet het blokkenschema erbij halen om erachter te komen wie er op het podium staan. Het blijkt een Nederlandse band genaamd The Phantom Four & The Arguido en het podium naderbij komend, herken ik al snel een regelmatig in de vaderlandse muziekscxe8ne opduikende persoonlijkheid: Rudeboy. De combinatie van surfrockband en x91The Arguidox92 (dat naar ik aanneem een nieuw alias is voor de beweeglijke zanger / rapper) blijkt wonderwel goed te werken.

The Deaf probeert de beatdagen van hun thuishaven Den Haag te doen herleven en dat doen ze met verve. Vooral zanger / gitarist Frans van Zoest, beter bekend als Spike en van zijn andere band Di-Rect, draagt met zijn humor en enthousiasme bij aan het sympathiegehalte voor dit kwartet, een gangmaker pur sang. De toetsenist laat zijn orgel vervaarlijk van voor naar achter zwiepen, wat er blijkbaar een dag eerder toe leidde dat het instrument van het podium afkieperde. De garage- annex beatrock van The Deaf ligt lekker in het gehoor, en ofschoon het wat mij betreft nog best iets smeriger mag klinken, is het veruit te prefereren boven Spikes fulltime baan.

Het gezicht van Kurt Vile gaat regelmatig verscholen achter een flinke bos haar. Niet dat daar verder een reden voor dient te zijn, want Kurt Vile & The Violators hoeven zich nergens voor te schamen. Het stemgeluid van Kurt hangt ergens tussen Neil Young en Tom Petty in, met vlagen van Bob Dylan, en het songmateriaal is gevarieerd, waarbij kan worden geput uit vier albums, met zijn meest recente x93Smoke ring for my halox94 geldend als x91doorbraakplaatx92. Ik ben amper bekend met x92s mans werk maar als dit concert er een representatieve dwarsdoorsnede van moet voorstellen, dan is de (grotere) belangstelling die Kurt nu ten deel valt beslist verdiend.  De band weet mijn aandacht vooral te trekken met de openingstrack x96 waarbij de slagwerker met een paukenstok en een hand drumt! x96 en het lang uitgesponnen, door fuzzgitaren gedomineerde x93Hunchbackx94, een koppelstuk tussen The Stooges en The Velvet Underground. Single x93Jesus feverx94 is meer traditioneel van opzet, net als x93Freewayx94, die eveneens probleemloos door de keuring komen. Een voorlopig hoogtepunt.

In de categorie x91hxe9, dat klinkt leuk maar helaas moet ik doorlopen naar een nabijgelegen winkelcentrum om daar batterijen te kopen voor mijn fotocamera want de reserve-exemplaren die ik bij me heb blijken de verkeerde te zijnx92 stuit ik op Lola Kite, een Nederlandse band die in aanmerking komt voor een herkansing, puur op basis van dat ene nummer x96 titel mij onbekend x96 dat ik ze hoor spelen. Na mijn aankoop en terugkeer op het festivalterrein pik ik een stukje mee van SX, een duo uit Kortrijk dat melancholische, etherische synthesizerpop maakt. Helaas ben ik er niet voor in de stemming.

Zonder enige twijfel is Tim Harrington, het ontegenzeggelijke boegbeeld van Les Savy Fav, de meest gefotografeerde man op Metropolis dit jaar. Hij geeft er dan ook alle aanleiding toe. Zijn opkomst met een Shirley Temple-achtige pruik is nog maar het begin. Vervolgens gaat de pruik af, hangt het shirt open, gaat eerst het shirt uit en dan de broek uit. Tim besmeurt zichzelf met een rode vloeistof, gaat tussen het publiek staan, maakt her en der een praatje terwijl de muziek doorgaat, en dan gaat ook de broek uit, zodat niet meer dan een witte boxershort overblijft die prompt wordt beklad zodat het lijkt alsof Tim een bloedende penis heeft. Hij klimt op de geluidstoren, trekt armwarmers gaan, verorbert al zittend een banaan, zet een bouwvakkerhelm op, doet het laatste ook bij zijn collega bandleden, zingt een stukje x93YMCAx94 en beklimt de speakers. Het publiek vergaapt zich aan de onvoorspelbare capriolen van Tim, en dan zou je bijna vergeten dat de rest van de band x91gewoonx92 muziek aan het maken is, als was het slechts een soundtrack of achtergrondmuziek voor Timx92s fratsen. Maar dat is het beslist niet, want wie zich niet al teveel laat afleiden door de aandacht opeisende zanger, heeft in de gaten dat Les Savy Fav een verdomd goede band is. Net als twee jaar geleden, toen op hetzelfde podium, eveneens een kale, dikke, deels ontblote zanger het visuele middelpunt was, geruggensteund door een prima (punk)band. Het Amerikaanse Fucked Up ging toen met de dagprijs aan de haal, dit jaar valt Les Savy Fav die eer ten deel met hun strakke, venijnige, aan x91Bloc Party met een post-hardcore twistx92 doen denkende rock in combinatie met een unieke, kolderieke frontman.

Mocht de bandnaam Grouplove connotaties oproepen met hippies, welx85 dan zou dat heel goed de bedoeling kunnen zijn geweest. Moderne hippies, dat dan weer wel, die een oprechte air van x91vrijheid blijheidx92 over zich hebben, maar belangrijker nog zich in staat tonen om dat gevoel op een natuurlijke manier over te brengen op het publiek. Bassist / zanger Sean Gadd, de enige Brit van het verder uit Amerikanen bestaande kwintet, ziet er met zijn flaphoed, lange haren, baard en snor overigens nog het meeste uit als een ouderwetse hippie. De folky poprock van Grouplove is aanstekelijk in zijn levendigheid, optimisme en enthousiasme, en zo wordt het ook gebracht. Op plaat kon ik tot dusverre nog niet de klik vinden, maar live ben ik overtuigd, iets waarin ik, afgaande op de reacties om heen, bepaald niet alleen sta. Met een liedje als x93Coloursx94 krijg je zelfs de grootste zuurpruim mee. Grouplove? Dacht het wel!

De term x91wereldmuziekx92 is prima van toepassing op Tamikrest, een Malinees gezelschap dat behoort tot het Toeareg volk. Ze combineren de wereld van westerse rockmuziek, meer bepaald moerassige psychedelica is wat ik erin terughoor, met die van hun eigen Afrikaanse roots. Dat levert warme, en even intrigerende als hypnotiserende klanken op die, zeker in combinatie met de aangename zonnestralen, in het hier en nu erg op hun plek zijn. Zelfs een xenofoob als Wilders zou deze muzikale multiculti kunnen waarderen. x93Zolang ze natuurlijk maar na het optreden weer teruggaan naar hun eigen landx94, hoor ik hem dan al denkenx85 

De Nederlandse inbreng van zowel Pioneers Of Love als La Boutique Fantastique ben ik al zodanig snel beu dat ik er verder geen aandacht aan besteed, en dan rest slechts nog de allerlaatste band van het festival, headliner The Vaccines. Hun niet overtuigende podiumdebuut op Hollandse bodem (Paradiso) in februari jongstleden is hen dankzij een puntig en pakkend debuutalbum eigenlijk al vergeven, maar vandaag volgt de revanche op de bxfchne, in een half uur tijd bewijzend dat The Vaccines wel degelijk tot een van de meest veelbelovende indie gitaarbands behoren die dit jaar uit het spreekwoordelijke ei zijn gekropen. x93If you wannax94 staat garant voor de meeste meezingers, x93Wreckinx92 bar (ra ra ra)x94 en x93Nxf8rgaardx94 houden het tempo lekker hoog en de refreintjes van x93Blow it upx94 en x93Post break-up sexx94 hebben een hoog kleefrijstgehalte. En met deze laatste muzikale vaccinatie komt een gevarieerde en zeer tot tevredenheid stemmende editie van Metropolis tot een einde. Dat er nog maar vele mogen volgen, gratis of nietx85

Meer fotox92s hier!

CDx92s

ARCTIC MONKEYS x96 Suck it and see
Ik geef toe zowel x93Favourite worst nightmarex94 als x93Humbugx94 niet veel draaibeurten te hebben gegund x96 minder vaak dan dat klassieke debuut in ieder geval x96 wat niet wegneemt idat k Arctic Monkeys nog steeds tot de top van Britse (indie) bands reken die zich op hun positie knap weten te handhaven met sterk songmateriaal en een mate van ontwikkeling die maar weinigen gegund is. x93Suck it and seex94 is daar (alweer) het volgende bewijs van. Stilistisch gezien bouwt het logisch voort op eerder behaalde resultaten, waarbij ook Alex Turners uitstapjes buiten de band zijn meegerekend, en dat levert een prima album op in de categorie x91alle dertien goedx92, zelfs al zijn het maar twaalf songs. Qua draaibeurten gaat dit in elk geval een hoge score opleverenx85

DIE! DIE! DIE! x96 Form
Drie keer is scheepsrecht, zo luidt het gezegde. Met zijn driexebn waren ze al, deze band uit Dunedin (N-Z), hun naam bestaat uit een drietal identieke kreten, maar nu is er dus ook het derde album dat net als zijn voorgangers doeltreffend is. Een hattrick dus. x93Formx94 bruist van energie, is pittig en zelfverzekerd en het houdt de vaart er goed in. Het doet (mij) vaker denken aan een opgejaagde Bloc Party oude stijl met een bloedverwant van Perry Farrell (Janex92s Addiction) achter de zangmicrofoon, uitschieter x93Lil shipsx94 als voorbeeld nemend. De albumtitel dekt de lading volledig, want Die! Die! Die! is hier in (top)vorm.

GIRLS NAMES x96 Dead to me
Surfnoisegaragepop dat, met een beetje speling, zo afkomstig had kunnen zijn van die grijsgedraaide maar toch telkens weer voor inspiratie zorgende want invloedrijke compilatiecassette C86, zoals x96 nu alweer een kwart eeuw geleden! x96 door NME samengesteld en uitgegeven. Girls Names x96 het trio uit Belfast telt overigens xe9xe9n jongedame namens Claire, met die bandnaam wel het vermelden waard lijkt me x96 opereert in hetzelfde kwadrant waar ook onder meer Crystal Stilts (check hun tofste nummer x93Departurex94), Veronica Falls en Vivian Girls actief zijn. Girls Names hangt tussen grofweg The Jesus And Mary Chain en The Drums in, en dat doen ze heel verdienstelijk. Luister maar eens naar bijvoorbeeld x93No more wordsx94, x93Lawrencex94 en x93I could diex94.

KAISER CHIEFS x96 The future is medieval
Ik ben wat minder avontuurlijk ingesteld dan Kaiser Chiefs misschien hadden gehoopt, want ik heb deze plaat gewoon gekocht in zijn vastgestelde cd-formaat in plaats van x91m zelf samen te stellen via hun website. Had ook gekund, maar de keuze die nu voor me gemaakt is, 13 songs in totaal, stemt tot tevredenheid. Van de Maxxefmo Park-achtige opener (en single) x93Little shocksx94 via het door een ruig voortjakkerende gitaar bepaalde x93Dead or serious troublex94 en electropopsong x93Heard it breakx94 tot aan de afsluiter, een ingetogen, akoestisch, met viool opgetuigd kleinood xe0 la The Beatles, bewijst Kaiser Chiefs dat x91the futurex92 voor hun merk van Britpop nog steeds mogelijkheden biedt.

BLACK LIPS x96 Arabia mountain
De vier lo-fi garagerockers uit Atlanta, Georgia gingen voor hun zevende album in zee met sterproducer Mark Ronson (o.a. Amy Winehouse, Lily Allen, Adele, Kaiser Chiefs) en dat maakte me wel zo nieuwsgierig naar dit eindresultaat. Afijn, had ik niets van Ronsonx92s input geweten, dan zou ik het eerlijk gezegd niet hebben gemerkt, want x93Arabia mountianx94 klinkt eigenlijk net zo schots, scheef, smerig en (authentiek) sixties als altijd, hooguit minder lijdend aan psychedelische gekheid en iets meer richting vroege garagerock. Een paar liedjes fladderen niet noemenswaardig voorbij, maar met het merendeel zit het wel snor (o.a. x93Noc-a-homax94, x93Mad dogx94, x93Bicentennial manx94) en waan je jezelf op een Amerikaans studentenfeest anno x9165/x9266 waar iedereen uit zijn dak gaat op de lokale ruige garagerockers. 

WEEKEND x96 Sports
Dit trio uit San Francisco x96 niet verwarren met het gelijknamige Britse jazzpop trio dat begin 80er jaren actief was x96 geeft het begrip x91weekendx92 een beduidend minder vrolijke invulling dan je zou mogen verwachten. x93Sportsx94 nodigt de luisteraar namelijk uit voor een weekeinde in de bedompte kelder van een huis waar de gordijnen altijd gesloten blijven, om ondergedompeld te worden in noiserock / shoegaze van een even lofi als somber karakter. Aangezien Joy Division, The Jesus And Mary Chain, My Bloody Valentine en The Cure verhinderd zijn, neemt Weekend de honneurs waar door net te doen of ze er wel zijn, en ook weer niet, zoals het meest voorbeeldig weergegeven op x93Age classx94 en x93Coma summerx94. Kom je ook, neem dan je eigen oordoppen, pijnstillers en zwarte kleding mee. 

WILD PALMS x96 Until spring
Dit kwintet uit Londen, in samenspraak met producer Gareth Jones (o.a. Depeche Mode), is er duidelijk op uit geweest om een plaat met een uitstraling van grandeur te maken. Dat lukt ze nog het best op het epische x93Pale firex94, het hoogtepunt van de cd, waarop vocalist Lou Hills zich van zijn beste kant kan laten zien. Muzikaal gezien is het een gevalletje van meerdere kanten. De ene keer lijk je te luisteren naar Wild Beasts die zich op het postpunk pad begeven, dan weer naar Manic Street Preachers die kiezen voor melancholische shoegaze. x93Until springx94 luistert als geheel best lekker weg, maar het heeft toch wat te lijden onder het gemis aan individuele afmakers. 

MONA x96 Mona
Het valt vrijwel niet te vermijden om het over Mona te hebben zonder daarbij te refereren aan Kings Of Leon. Want naast het feit dat ze net als KOL uit Tennessee afkomstig zijn, maken ze dankbaar gebruik van de template die laatstgenoemde heeft gemodelleerd vanaf x93Because of the timesx94. Soms hoor je er onwillekeurig ook andere bands doorheen zoals U2 (x93Say you willx94), Bryan Adams (x93Specialx94) en elke willekeurige Amerikaanse mainstream rockband (x93Pavementx94). Mona moet het vooral van de singles hebben (x93Trouble on the wayx94, x93Shooting the moonx94, x93Teenagerx94 & x93Listen to your lovex94), al doen die dan juist weer het meest aan x91het grote voorbeeldx92 denken. Geen debuut om je erg druk over te maken dus.

WHITE DENIM x96 D
Met de toetreding van gitarist Austin Jenkins is White Denim uitgegroeid tot een kwartet, en dat terwijl de band als trio al het talent, virtuositeit zelfs, en ideexebnrijkdom had van een groep twee keer zo groot. Ik weet niet waar de x91Dx92 uit de albumtitel voor symbool staat, maar in mijn invulling staat het voor de x91dx92 van druk en duizelingwekkend. Jammer genoeg mag daar een x91tex92 voor worden geplaatst, want x93Dx94 kent net zoveel rust en adempauzes als een speed slikkende ADHD patixebnt in een achtbaan. Een hoop rock/jazz/pop/prog/psychedelica/country gefreak op de vierkante meter, schietend van links naar rechts en van onder naar boven, waar soms met moeite een song met kop en staart in te herkennen valt. De relatief eenvoudige effectiviteit van debuut x93Workout holidayx94 lijkt definitief verloren. Een knappe plaat, daar niet van, maar wel vermoeiend.  

Singles

ISLINGTON BOYS CLUB x96 Pristine
Al heel wat maanden oud, maar soms duurt het even voordat plaatjes me om uiteenlopende redenen
bereiken. x93Pristinex94 is het wachten waard geweest, want deze jongensclub (uit Londen, vandaar de naam) die een dame op de voorgrond heeft gezet, maakt een overtuigende indruk. IBC zou je kunnen inschalen als een gezelschap dat op basis van dit plaatje eigenhandig een 80s darkwave revival wil doen opstarten, en eerlijk gezegd: mijn zegen hebben ze! 

YOUNG BOYS x96 Bring x91em down
Lekker (7×94) debuut van een nieuwe band uit New York die gaat voor de combi postpunk en The Jesus And Mary Chain. Met hun muzikale invloeden / kennis zit het wel goed, zo concludeerde ik uit een live opname op YouTube waarin je de vier een cover ziet spelen van A Certain Ratiox92s x93Son and heirx94 / Crippled childx94, een nummer dat ik persoonlijk hoog heb zitten. Kijk, dan heb je bij mij een streepje voor.

ESBEN AND THE WITCH x96 Chorea
Spookachtige schoonheid, losgeweekt van het debuutalbum. x93Choreax94 is een schimmig sprookje verteld door Siouxsie And The Banshees, op een open plek in een mysterieus woud waar een sxe9ance wordt gehouden.

BEADY EYE x96 Millionaire
Het heeft me verrast erachter te komen dat menige Beady Eye song al jaren geleden het licht zag, weliswaar niet in de huidige definitieve vorm, maar toch, oorspronkelijk bedoeld voor een release onder de naam Oasis. Is dat erg? Nee, want het suggereert misschien dat die tracks, zo ook deze, leftovers zijn van de vorige band van Liam, Andy, Gem (& Chris), terwijl er juist sprake is van een goede rijptijd.

FLASH FIKTION x96 Capsules of sun
Deze band uit Londen laat zich moeilijk in een hokje stoppen, zoveel was al duidelijk met hun interessante x91dubbele A-kantx92 debuutsingle waarvan de twee nummers x93Lenix94 en x93Science of sleepx94  onderling al erg van elkaar verschilden. x93Capsules of sunx94 is een synthesizer popsong xe0 la Late Of The Pier maar dan met een grotere aandachtsspanne en een tropische ritmiek. Het maakt benieuwd naar toekomstige releases.

CULTS x96 Go outside
Een lieflijk xylofoonmelodietje leidt dit liedje in, om daarna telkens in het refrein (x93I really want to go outside and stop to see your dayx94) terug te keren. x93Go outsidex94 houdt het midden tussen een kinderliedje en een zestiger jaren popsong van een meidengroep, behept met een onschuldige charme.

FLASHGUNS x96 Passions of a different kind
Dit trio maakte op het laatste London Calling festival niet al teveel indruk, een paar nummers daargelaten. Dit is er xe9xe9n van, een aardige indie poprock song die niet irriteert maar evenmin opwinding teweeg kan brengen. Als Flashguns echt potten wil breken, zullen ze met scherp moeten schieten. 

BIG DEAL x96 Talk
Duo bestaande uit een jongedame uit Engeland (Alice Costelloe) en een iets oudere man uit Amerika (Kacey Underwood) die met x93Talkx94 hun debuut maken in het land van 7×94 vinylplaatjes. Meer dan twee stemmen x96 voornamelijk die van Alice x96 en een gruizige gitaar hebben ze niet nodig voor dit spaarzame, kale nummer over liefdesperikelen dat weliswaar niets nieuws biedt, maar toch over voldoende charme beschikt. Geen big deal dus, maar een small deal.

PURO INSTINCT x96 Stilyagi
Achter Puro Instinct gaan twee blonde zusjes uit Californixeb schuil, te weten Skylar en Piper Kaplan. Hun eerste single is een dromerig, zoetgevooisd en rustgevend liedje met een titel waarvan ik de betekenis niet ken. Snaren worden gestreeld, het drumstel geaaid en de dames zingen als engeltjes in een hangmat. Aangenaam maar helaas ook erg vluchtig.

De laatste dag van Pinkpop vind ik op voorhand muzikaal gezien de minst interessante. Het begint met Scouting For Girls dat ik in november 2007 op London Calling voor het eerst zag maar waar ik me amper meer iets van kan herinneren. Het optreden op Pinkpop is eenzelfde lot beschoren. Ik moet zelfs even het programma raadplegen om te weten wie er op het hoofdpodium staat. Het concert dient als achtergrondmuziek tijdens welke we onze vaste posities innemen, in broekzakken graaien om te bepalen hoeveel consumptiebonnen we hebben, de eerste bekende gezichten (doch geen vrienden of bekenden) spotten en een blik omhoog werpen om ons ervan te vergewissen dat we het weer droog gaan houden. En om te scouten naar girls natuurlijk, en dan bedoel ik niet de band.

Een aantal maanden geleden nam ik deel aan een popquiz in poppodium Nieuwe Nor en al weet ik niet meer de hoeveelste plek we behaalden, ik hield er hoe dan ook een prijs aan over in de vorm van een gratis entreeticket voor Dazzled Kid. Ik had echter geen idee wie of wat achter die naam schuilging, en nadat ik via internet mijn oren te luister liet leggen, besloot ik mijn trofeetje aan iemand anders te schenken. In hoeverre ik er goed aan heb gedaan om dat te doen, moet Dazzled Kid bewijzen op Pinkpop. Het is druk in de tent, we schuiven naar binnen en na enige tijd schuiven we weer naar buiten. Hopelijk win ik volgende keer iets waar ik wel mijn voordeel mee kan doen.

Zoals wel vaker was London Calling er vroeg bij. Op Koninginnedag 2009 opende Two Door Cinema Club de eerste van drie (!) avonden en dat ervoer ik als volgt: x93x85het half uurtje gaat voorbij zonder vervelende momenten. TDCC zou zo maar eens te zijner tijd met een aanstekelijk album op de proppen kunnen komen. Een prettige start van het festival kortom.x94 Afijn, dat album is sinds maart 2010 een feit en dat bleek zoals ik verwachtte inderdaad aanstekelijk te zijn. En ook deze keer is er geen sprake van vervelende momenten, want de vlotte indiepop waar onder andere The Wombats, Bloc Party en Vampire Weekend in terug te herkennen zijn, gaat erin als de spreekwoordelijke koek.

De Converse Stage is een zodanige opeenhoping van mensen en alleen met wurmen, duwen en wringen binnen te komen x96 tenzij je al ruim van tevoren aanwezig bent natuurlijk x96 dat we bij aankomst het concert van Eliza Doolittle als een kansloze missie beschouwen. In de verte zien we door de opeming van het tentdoek vage contouren, de muziek is daar ook ergens, maar dit is in mijn beleving niet de manier om een concert te beleven. Beatsteaks zien en horen we enkel in het voorbijgaan, dus daar kan ik ook niets zinnigs over zeggen. We worden op weg naar het hoofdpodium aangesproken door een sympathiek heerschap die de oprichter c.q. organisator blijkt te zijn van Geuzenpop. Hij probeert ons tevergeefs warm te maken voor zijn festival want helaas: in het bewuste weekend zijn we beiden op vakantie. En anders is er nog altijd Solar, dat praktisch om de hoek ligt.

Go Back To The Zoo trekt de aandacht met een nepolifant op min of meer ware grootte en een enorme, ons toezwaaiende gorilla van King Kong formaat, eveneens niet echt, maar dat spreekt voor zich. Meer dan singles x93Electricx94 en x93Hey DJx94 ken ik niet, en verder heb ik ze wel eens zien bijdragen aan x93De wereld draait doorx94. Het kan aan mij liggen, al doe ik zeker mijn best, maar in het hele uur dat ik me moeite geef om te ontdekken wat GBTTZ volgens pers en publiek zo goed en bijzonder maakt, kom ik niet verder dan de twee genoemde singles en die enorme gorilla. Mij klinkt het als doorsnee indierock in de oren. Go Back To The Dressing Room, als ik het voor het zeggen had. 

En nu ik het toch over kleedkamers heb, was Volbeat daar ook maar gebleven. Volgens de bandinfo op de Pinkpop website zijn Elvis Presley, Johnny Cash en Metallica de voornaamste invloeden. Als je die drie combineert, kom je kennelijk uit op dertien in een dozijn metal, anders valt dit niet te verklaren. Dan is de countryfolkrock van Band Of Horses toch beter te pruimen. Dat neemt niet weg dat we het na twee nummers alweer voor gezien houden. Een biertje dan maar weerx85?

Na de vandaag al veel te lang durende muzikale dip komen Kaiser Chiefs enige redding brengen. Goed, ze vallen weliswaar in de categorie x91alweer op Pinkpopx92, maar ze beschikken vanaf debuut x93Employmentx94 over een aantal instant meezingers x96 x93Rubyx94, x93Everyday I love you less and lessx94, x93I predict a riotx94 om er een paar te noemen x96 die op zijn minst de boel op gang brengen. Daarnaast valt er een gloednieuw album te promoten, en de zes songs die daarvan op de setlijst prijken, zoals opener x93Dead or in serious troublex94 en single x93Little shocksx94 laten horen dat KC nog niet de kunst is verleerd om pakkende liedjes te schrijven.

Jammer dat Thirty Seconds To Mars zich niet de eigen bandnaam ter harte neemt en binnen een halve minuut de rode planeet aandoet, bij voorkeur als vast verblijfadres. De theatrale emorock moet het vooral hebben van de volksmennende meisjesmagneet Jared Leto als (visueel) middelpunt. Hij komt meer over als een showman dan een zanger / musicus en spendeert meer tijd aan publieksparticipatie dan aan de muziek. Dat zou ik waarschijnlijk ook hebben gedaan want de songs zijn in body en inhoud zo nietszeggend dat je alleen met dit type rookgordijn nog kan trachten te verhullen. Zou de acteur niet de frontman zijn geweest van TSTM, dan vraag ik me serieus af of de band dezelfde populariteit ten deel zou zijn gevallen als waar nu sprake van is. 

Geen rookgordijnen, onnodige poespas of showbizzneigingen bij Foo Fighters die voluit rockend de 42^e editie van Pinkpop afsluiten, met een overvloed aan materiaal om anderhalf uur overtuigend mee te vullen. Een hele zwik singles wordt daarbij ingezet, toch zeker meer dan tien, van het zestien jaar oude x93This is a callx94 tot aan het ruige x93White limox94 dat op het laatste album x93Wasting lightx94 prijkt. Queen ontvangt een eresaluut via een cover van x93Tie your mother downx94 maar dan is deze jongen al richting exit omdat na weer een dag overwegend staan en drank de lokroep van rust / bed te groot is geworden, en in het besef dat er morgen helaas weer moet worden gewerkt.

Meer fotox92s hier!

De aftrap van de tweede Pinkpopdag vindt plaats op het hoofdpodium waar het duo Hurts de jaren tachtig doet herleven met het type synthesizerpop dat destijds door bands als The Human League, Ultravox en Pet Shop Boys de hitparade in werd geduwd. Een jaar geleden zag ik Hurts op Pukkelpop, toen al uitgebreid met wat extra bandleden inclusief een operazanger (!), en eerlijk gezegd had ik ze geen lang leven voorspeld. Maar ja, net als bij God zijn de wegen der publiekssmaak soms ondoorgrondelijk en Hurts blijkt te zijn doorgebroken. Ik gun het ze, ook al heb ik in hun oeuvre niets kunnen ontdekken dat debuutsingle x93Better than lovex94 weet te ontstijgen. De liveband is verder opgerekt met een heus strijkkwartet bestaande uit dames in zwart doorkijkkant en een tweetal dito geklede danseressen dus een ideaal moment om de zoomcapaciteit van mijn fotocameralens maximaal in te zetten. Zanger Theo en toetsenist Adam zijn onberispelijk gestileerd, en om het theatrale karakter van de performance kracht bij te zetten, werpt Theo bij tijd en wijle een witte roos in het publiek. Ik sta veel te ver weg om er eentje te kunnen vangen, maar desondanks, om wijlen JPII te citeren: x93Bedaankt voor die bloemen!x94

Een bosje bloemen gun je ook onze Dik Trom van de Nederlandse popmuziek. Aardige jongen die Tim Knol, daar niet van, maar om hem nou aan te kondigen met een x93Ga helemaal uit je dak met Tim Knol!x94 is net zo toepasselijk als x93Waar blijven die handjes?!x94 roepen tijdens een crematie. Zijn country- annex West Coast rock is zeker niet slecht, maar is vandaag meer op zijn plaats in de huiskamer dan op een enorm veld. Het kan niet meer dan een schouderophaling bij me teweegbrengen. Commando Billy, mocht u gexefnteresseerd zijn, vindt er zelfs geen knol, pardon, hol aan. Tijd voor iets heel anders.

In 2009 zag ik Cage The Elephant een even onstuimig als memorabel optreden ten beste geven in de bovenzaal van Paradiso, wat ze tot een van de hoogtepunten van de London Calling editie maakte waar het concert onderdeel van was. Dat de band voor Pinkpop was geboekt, bracht dan ook een x91Yes!x92 reactie bij me teweeg. Niet enkel vanwege CTE op zichzelf staand, maar ook afgezet tegen de rest van de programmering dat wel een dosis x91peper in de reetx92 kan gebruiken. De peperbus wordt vooral door Matt Shultz gehanteerd, het soort frontman die in zijn eentje de helft van het pleit in het voordeel van de band beslecht. De tegendraadse indiepunk / Pixies grunge is een perfect vehikel voor de energieke Matt om de tent binnen een mum van tijd mee te krijgen, eindigend met een crowdsurfende zanger. x93Thank you happy birthdayx94 heet hun laatste album, waarop ik zeg: x93Thank you Cage The Elephant!x94

Het is mijn inschatting dat ik Wolfmother onderhand wel geloof, een band waar ik in 2006 nog speciaal voor naar Amsterdam afreisde, om ze daar in een uitverkochte Melkweg te zien spelen. Tweede cd x93Cosmic eggx94 heb ik links laten liggen en mijn verwachtingen zijn niet al te hoog. We staan op ons vertrouwde plekje, drinken en kletsen wat, en ach, dan mag Wolfmother hooguit als achtergrondmuziek dienst doen. Of toch niet? De band, waar alleen zanger / gitarist Andrew nog als enig origineel groepslid geldt, gaat goed van start met x91oudjex92 x93Dimensionx94 dat op hun debuut EP (2004) staat, mijn eerste aangename kennismaking met het (toen nog) trio. En daar blijft het niet bij, want tegen alle verwachting in komt de volledige EP aan bod zoals het White Stripes-achtige x93Apple treex94 en de Led Zep boogie x93Womanx94. Dat de sixties een belangrijke inspiratiebron zijn voor Wolfmother kan zelfs een dove horen, maar voor de zekerheid gooit de band er stukjes x93Dear Prudencex94 en x93Riders on the stormx94 doorheen. En zo wordt het toch nog gezellig tijdens het uur van de wolf.

Graffiti6 deed bij mij bepaald geen belletje rinkelen, want nog nooit eerder van gehoord. De bandnaam deed hiphop of rap vermoeden, maar het blijkt om een Brits gezelschap te gaan dat gebruik maakt van een breed en kleurrijk muziekpalet x96 hun debuut cd heet niet voor niets x93Coloursx94 x96 waarop pop, soul, funk, indie en jawel, ook hiphop, om maar een paar genres te noemen, de handen ineen hebben geslagen. En zowaar ken ik zelfs xe9xe9n nummer (x93Stare into the sunx94), want dat blijkt te worden gebruikt bij een reclame voor Wieckse bier, dat overigens helaas niet op Pinkpop te verkrijgen is. Beste Jan, wordt het niet tijd voor een speciale bierentent? Daar mag je van mij die sangriabar voor schrappen. Maar dan wel dat minireuzenrad laten staan! Langzaam ronddraaien met een Wieckse Witte voor je neus, ik zie het wel zittenx85

Ik loop niet meer zo warm voor White Lies. Prima eerste album, uitgekomen begin 2009, maar aan het einde van datzelfde jaar was ik er eigenlijk al op uitgeluisterd. De singles o.a. x93Deathx94, x93To lose my lifex94 en x93Farewell to the fairgroundx94, ach, die vind ik nog wel leuk om te horen. Zo ook vandaag. Maar verder? Tweede cd x93Ritualx94 was beter de titel x93Routinex94 gegeven. Het kan soms zo snel gaan, van een band om naar uit te kijken naar een band waar je op bent uitgekeken. Best te pruimen bij een biertje en het zoveelste broodje beenham binnen de context van een festival, zonder ook maar de drang te hebben x91wat meer naar voren te gaanx92. Die wil heb ik wel bij de headliner van vandaag.

Hij ligt ergens thuis in opgerolde staat nog steeds te wachten om te worden opgehangen: een concertposter van Kings Of Leon in de bovenzaal van Paradiso op 27 mei 2003. Een medewerker was zo aardig om die na afloop voor me van de muur te halen x96 waarbij Calebx92s gezicht er niet helemaal ongeschonden vanaf kwam x96 met de woorden: x93Die gaan heel groot worden!x94 Profetische woorden, zo is ondertussen gebleken. Op die vroege zaterdagavond had ik er zelf de hand niet voor in het vuur durven steken. Meer dan xe9xe9n EP had de nog relatief onbekende band niet uitgebracht, de zaal was bepaald niet uitverkocht en merchandise was er evenmin, al waagde ik drummer Nathan daar over aan te spreken. Een goed optreden, maar of deze x91southern Strokesx92, zoals ik ze in NME genoemd had zien worden, ooit tot een arenaband zou uitgroeien? Het antwoord is bekend want zalen in de grootte van Paradiso hebben de drie broers en hun neef al lang en breed achter zich gelaten, met dank aan doorbraakalbum x93Because of the timesx94 uit 2007. Als ik goed heb geteld is dit mijn vijfde (of zesde?) KOL concert, maar de eerste keer als festivalheadliner. Na x93Aha shake heartbreakx94, de laatste KOL plaat in x91oude stijlx92, was mijn interesse met elk volgend album tanende, en toch heb ik naar hun Pinkpop debuut uitgekeken. Ik word niet teleurgesteld, zelfs al blijft het oude werk beperkt tot opener x93Four kicksx94, x93Mollyx92s chambersx94 en x93Taper Jean girlx94. En net als een dag eerder bij Coldplay staat dit optreden geheel in het teken van rehabilitatie, wat in de praktijk erop neerkomt dat ik voluit sta mee te zingen en te springen x96 niet in het minst tijdens x93Sex on firex94 maar vooral bij afsluiter x93Black thumbnailx94. Nahijgend van deze lichamelijke exercitie neem ik me voor om eindelijk eens die poster te gaan ophangenx85

Meer fotox92s hier!

Pinkpop 2011. Het zal voor mij niet de boeken ingaan als een editie met een sterke programmering. Toen Coldplay en Kings Of Leon werden bevestigd als headliners, was ik aangenaam verrast maar wat in de weken daarna bekend werd gemaakt, stemde weinig hoopvol. Het betrof veelal bands waar ik geen klik mee had, op herhaling kwamen, niet kende x96 dat krijg je als je amper naar de radio luistert x96 of waarvan de houdbaarheidsdatum al verstreken is. Met Hanson als bizar voorbeeld van die laatste categorie. Het schijnt dat Jan Smeets al in onderhandeling is om The Shorts op Pinkpop 2012 te krijgen, dat valt dan mooi samen met hun rexfcnietournee. Comment xe7a va? Comme ci, comme ca, net zoals Pinkpop zelf dit jaar. Maar niet getreurd, want het weer gaf geen enkele aanleiding tot klagen, de broodjes beenham smaakten wederom uitstekend en zo nu en dan viel er muzikaal zelfs iets genieten. Alleen jammer dat we drie kwartier in de rij moesten staan om een polsbandje te bemachtigen, maar daar zal Jan later aan iedereen nog zijn excuses voor aanbieden.

De soundtrack die gepaard gaat met onze betreding van het Megaland festivalterrein wordt verzorgd door Lifehouse. Niet bekend met het Amerikaanse gezelschap, vermoed ik met een relatief nieuwe band te maken te hebben. Een dag later zal mijn oog bij toeval vallen op de rugopdruk van een Pinkpop T-shirt uit 2001 waar de bandnaam Lifehouse op voorkomt. Blijkt die x91middle of the road meuk dat in Amerika voor alternative rock moet doorgaanx92 (copyright) dus al zeker tien jaar oud te zijn. Kortom, de eerste van vele bands die we dit jaar trachten te negeren. Want Lifehouse klinkt eerder als een sterfhuis. En bij vlagen doet het me denken aan Live (Livehouse?) wat ik evenmin als een aanbeveling bedoel.

In 2009 gaf Elbow een prachtig optreden op de 3FM Stage waar alles op zijn plaats viel. Dit jaar, op het hoofdpodium, heb ik dat gevoel minder. Het kan te maken hebben met het feit dat het hier wat minder intiem is. Of ik ben niet in de juiste stemming. Ik sta een stuk verder weg van het podium dan in 2009. Het gluren naar andere Pinkpop bezoekers en het converseren met vrienden en bekenden leidt de aandacht af van het optreden, waar ik twee jaar geleden vooral naar luisterde en door vervoerd werd. Een samenloop van omstandigheden dus. Zeker geen slecht concert, maar er was ditmaal minder elleboogruimte ten gunste van mond- en oogcontactx85

Een kwartier later dan aangekondigd begint het optreden waar het gros van de bezoekers van vandaag op heeft zitten wachten. Dat is althans mijn sterke vermoeden. We wagen x96 veel te laat natuurlijk x96 een poging om het omheide deel binnen te komen dat aan het podium grenst, maar moeten genoegen nemen met een plekje erbuiten. Pal voor me staan twee jeugdige Spanjaarden. Ze spreken althans Spaans en zien er als zodanig uit, misschien komen ze wel uit Zuid-Amerika. Beiden zijn een kop kleiner dan de mensen waar ze zich door omringd zien, zodat de ene die een fotocamera heeft, weinig anders rest dan op goed geluk het apparaat de lucht in te steken en af te drukken. De resultaten zijn dan ook navenant. x93Supermercado!x94 roept buurman Cas, om de jolige sfeer erin te houden, maar er wordt niet echt op gereageerd.  Ik krijg een beetje meelij met ze, me x96 misschien wel helemaal onterecht x96 een voorstelling makend dat ze zo ver hebben gereisd om uiteindelijk niks te kunnen zien. Nou ja, via de grote videoschermen dan, maar dat zal toch niet de bedoeling zijn geweest. En dan staat er ook nog eens een man achter ze met een pisbeker in de hand, die niet schroomt om er gebruik van te maken en ze trakteert op een kabbelend beekje.

Na x93A rush of blood to the headx94 was mijn interesse in Coldplay gedaald x96 vooral de dodelijk saaie opvolger x93X&Yx94 is daar debet aan x96 al bevatte x93Viva la vidax94 wel nog enkele lichtpuntjes. Toch heb ik het gevoel dat de band nog steeds in staat is om me live te kunnen boeien, en die hoop blijkt niet ongegrond. Ik sta zelfs volop mee te zingen tijdens x93Viva la vidax94 x96 alleen het x91woohoohoohoohoox92 deel, de rest ken ik niet :x96), x93Politikx94 en x93Troublex94, en geniet van x93Clocksx94 en x93God put a smile upon my facex94. De nieuwe songs maken bovendien optimistisch: x93Major minusx94 en nieuwe single x93Every teardop is a waterfallx94 zijn Coldplay op dreef, niet de stadionband op de automatische piloot met bestemming aanstekerballade. Die momenten zijn er ook, maar het pleit is dan al in het voordeel van de band beslecht. Na deze x91rushx92 van de slotact volgt helaas een slakkengang richting exit, elkaars handen vasthoudend om bijeen te blijven. We schuifelen noodgedwongen door de enorme drukte naar de uitgang, om vervolgens, zodra het mogelijk wordt, onze pas te versnellen, in de wetenschap dat dag xe9xe9n erop zit.

Meer fotox92s hier!

CDx92s

THE CROOKES x96 Chasing after ghosts
Hun minialbum x93Dreams of another dayx94 ging een beetje aan me voorbij maar die is toe aan een
hernieuwde evaluatie dankzij dit onderhoudende, volwaardige debuut dat teruggrijpt naar de hoogtijdagen van The Smiths met een scheutje Orange Juice, wat ze verwant maakt met Frankie & The Heartstrings, dat andere frisse, sympathieke Britse bandje . Niet dat The Crookes (uit Sheffield) tot dezelfde hoogte stijgen als The Smiths x96 maar die door Morrissey & Marr gelegde lat ligt dan ook zo hoog x96 al komt het vaak dicht in de buurt, met dank aan het gitaristentandem Alex Saunders en Daniel Hopewell. De stem van zanger (en bassist) George Waite heeft wel iets weg van Moz, al tapt hij tekstueel uit een ander, meer literair vaatje. De allereerste draaibeurt bracht niet meteen een klik teweeg maar inmiddels is x93Chasing after ghostsx94 uitgegroeid tot een plaat waar ik regelmatig naar teruggrijp. 

MILES KANE x96 Colour of the trap
Het eerste soloalbum van Miles Kane moet het bewijs leveren dat de voormalige Little Flame, Rascal en Last Shadow Puppet het ook alleen afkan. Opvallend dat Alex Turner dan toch een aantal keren staat vermeld als coauteur, en logisch dat het stilistisch gezien raakvlakken heeft met zijn vorige bands. Hoe dan ook is Miles in zijn missie geslaagd, iets waar ik persoonlijk nooit aan heb getwijfeld, al is het niet met vlag en wimpel. Debet daaraan zijn een wat matte productie alsmede een aantal songs die beter voor B-kantjes hadden kunnen worden bewaard zoals x93My fantasyx94 en x93Counting down the daysx94, en die komen dan ook nog eens vroeg aan bod op dit album, waardoor na het openingsduo x93Come closerx94 en x93Rearrangex94 (beide singles) zich al een dip voordoet. Miles herpakt zich weer vanaf het vrolijke x93Quicksandx94 en gaat alleen met x93Take the nightx94 nog even de fout in. Verdienstelijke plaat maar er had beslist meer in gezeten.

WOLF PEOPLE – Steeple
x93Steeplex94, het tweede album van deze vier Britten, draait de klok minstens veertig jaar terug. De tijd van Led Zeppelin, Jethro Tull, Cream en Pentangle. Met songs als x93Silbury sandsx94, x93Tiny circlex94 en x93Castle keepx94 waan je jezelf aan het einde van de zestiger respectievelijk begin van de zeventiger jaren, toen hippies nog hip waren. Uitvoering en productie zijn van dien aard dat een blinddoektest uitgevoerd op elke willekeurige luisteraar hem of haar ervan zal overtuigen dat x93Steeplex94 een authentiek product is uit vervlogen tijden. Zo retro als maar kan dus, doch niet minder goed.

WILD BEASTS x96 Smother
Na de terechte lofzang op voorganger x93Two dancersx94 kiest het fijnzinnige, intelligente Wild Beasts voor een aanpak die moed vergt, omdat het meer investering en een aandachtiger oor vereist van de luisteraar in vergelijking tot de twee eerdere albums. Het songmateriaal is over de gehele linie subtiel, rustig, afgemeten, etherisch. Een wereld op zichzelf die in staat is om je naar binnen te zuigen. Het is kenmerkend voor de zelfverzekerdheid van de band, nu ze zich begrepen voelen, om verdieping te zoeken in een kunstige (doch niet gekunstelde of kunstmatige) vorm van pop.

KATY B x96 On a mission
Ga ik dansen op Pukkelpop? Dat is wel de bedoeling, en de kans daarop is met de komst van Katy B x96 ik vermoed in de Dance Hall x96 heel aannemelijk geworden. Wat de missie van Katy B x96 Kathleen Brien voor haar ouders x96 ook moge zijn, als het is om het publiek aan het dansen te krijgen met een makkelijk behapbare maar nooit gemakzuchtige swingende cocktail van house, dubstep, UK garage en andere dansgenres, dan mag die bij deze als x91accomplishedx92 worden aangetekend. x93Why you always herex94, x93Movementx94, x93Lights onx94 en x93Hard to getx94 zijn mijn favoriete smaakmakers die me al in de juiste stemming brengen.

BRAIDS x96 Native speaker
Braids is een viertal uit Calgary (Canada) dat op albumniveau debuteert met deze zeven nummers tellende plaat, zich ergens bevindend op het kruispunt van Animal Collective, Gang Gang Dance en post-rock. De zich gestaag opbouwende openingstrack x93Lemonadex94 heeft een zeer aangename smaak en is ook meteen de beste dorstlesser van het stel. Het verstilde titelnummer, alsof je naar een kalme oceaan kijkt terwijl de maan glinstert op de golven, mag er ook zijn, net als het hypnotiserend brommende x93Lammickenx94. De songs zijn gefundeerd op gelaagde loops, elektronisch gezoem, echox92s, bliepjes en kietelend, helder gitaarwerk en daardoorheen de tussen vredig en schel schreeuwend laverende stem van Raphaelle Standell-Preston. Tevens geschikt als achtergrondmuziek, maar dat is juist niet als kritiek bedoeld.

EXIT CALM x96 Exit calm
Mocht je jezelf ooit eens hebben afgevraagd hoe Verve (oftewel The Verve toen ze nog zonder lidwoord door het leven gingen en overweldigende, episch aandoende zweefrock maakten zoals te horen op hun debuut x93A storm in heavenx94) zou hebben geklonken met Bono als zanger, dan is hier het antwoord: het uit Yorkshire afkomstige kwartet Exit Calm. De elf nummers van dit eerste album, die nergens korter uitvallen dan vijf minuten, blinken door hun zware schatplichtigheid aan Verve niet uit in originaliteit, evenmin in variatie trouwens, maar dit is typisch zox92n gevalletje van x91beter goed gejat dan slecht verzonnenx92. En waarom ook niet, want Verve gaf al na xe9xe9n plaat de brui aan hun toenmalige sound, en na een kleine twintig jaar is er genoeg verjaring ontstaan om een jonge band de boel grondig te doen afstoffen en weer te laten blinken als nieuw. Luister naar opener x93Youx92ve got it all wrongx94 en laat jezelf meeslepen in een meer dan een uur durende epische geluidstrip.

ULTERIOR x96 Wild in wildlife
Na x93Kempers headsx94, feitelijk een minialbum dat de eerste singles handig verzamelde, is x93Wild in wildlifex94 het officixeble debuut van de zwartleren x91darkrockersx92 Ulterior. Ooit begonnen als trio met de neuzen ferm in de richting van vooral Suicide, met op de achterbank The Jesus And Mary Chain en Primal Scream circa x93Xtrmntrx94, tegenwoordig een kwartet dat eerstgenoemde heeft ingeruild voor The Sisters Of Mercy na x9285. De songtitels sluiten helemaal aan bij het gecultiveerde imago, om niet te zeggen dat het erg dik erbovenop ligt: x93Sex war sex cars sexx94, x93Big city black rainx94, x93The emptiness we sharex94 en x93Too in love to fuckx94. Ideaal voor een new wave avond, dus slim en logisch van de organisatoren van Summer Darkness om dat dan ook te doen, een line up delend met o.a. Nitzer Ebb en Killing Joke. Stiekem vind ik de x91oudex92 Ulterior interessanter, maar hier zit x96 met al die Sisters fans x96 wel meer toekomst in. Interessant feitje: zanger Paul McGregor was ooit voetballer (o.a. voor Nottingham Forest) die zelfs een winnende goal tijdens een UEFA Cup wedstrijd scoordex85

THE WOMBATS x96 Proudly present x91This modern glitchx92
x91Proudly presentx92, zo geeft de albumtitel aan, maar helaas biedt deze opvolger van x93A guide to love, loss and desparationx94 (2007) weinig reden tot trots. The Wombats zoeken het nog steeds in vrolijke, springerige indiepop, doch het kost ze de grootste om die ook te vinden. Want liedjes die qua instant aanstekelijkheid kunnen tippen aan x91oudjesx92 zoals x93Letx92s dance to Joy Divisionx94, x93Kill the directorx94 of x93Backfire at the discox94 blinken hier met uitzondering van opener x93Our perfect diseasex94 en het daaropvolgende x93Tokyo (vampires & wolves)x94 uit door afwezigheid. Over een x91glitchx92 gesprokenx85

Singles

THE VACCINES x96 If you wanna
Smakelijk voortjakkerende indierock volgens uptempo Ramones recept met meezingrefrein, opgediend door wat hoogstwaarschijnlijk toch de beste nieuwkomer op het gebied van Britse gitaarbandjes in 2011 mag worden genoemd, al zijn we pas halverwege het jaar. Yes, I wanna!

WILD BEASTS x96 Albatross
Een delicate voorbode van derde album x93Smotherx94 die al glijdend het oor streelt, zoals een albatros die door het luchtruim zweeft, gedragen door de wind, zonder met zijn uitgestrekte vleugels te hoeven flappen.

THE FRESH & ONLYS x96 Secret walls (EP)
Kwartet uit San Francisco met al een aantal albums op hun naam die het met deze EP (5 liedjes) wat kleinschaliger aanpakken, maar niet beknibbeld hebben op compositorisch vlak. De sfeer die over de EP hangt bevindt zich tussen melancholisch en dreigend, vormgegeven door middel van ingetogen, licht psychedelische rock, spaghetti western gitaartjes of marcherende synthesizers. x93Secret wallsx94 en x93Wash over usx94 mogen met de eer strijken.

FIXERS x96 Here comes 2001 so letx92s all head for the sun
Veelbelovende band uit Oxford die eerder indruk maakte met voorganger x93Iron deer dreamx94. Dit is een EP met vier tracks die zich het best laten omschrijven als een poppy variant op Animal Collective of een indie versie van The Beach Boys, getuige het uitbundige x93Crystalsx94 en het vrolijke x93Another lost Apachex94. Enig minpuntje: het schitterende x93Amsterdamx94 staat er niet op, maar dat wordt vast bewaard voor laterx85

ECHO LAKE x96 Young silence
Kwintet uit Londen dat voor het eerst van zich doet spreken met deze EP die in een mum van tijd uitverkocht raakte. Om een indruk te geven van wat er allemaal rondzwemt in Echo Lake: Slowdive, Cocteau Twins, shoegaze, dromerige ambientpop en zwevende vissen die licht afgeven. Exe9n van de betere van de zes weldadig klinkende songs heet heel toepasselijk x93In dreamsx94. Een mooie, zachte droom met de titeltrack als apotheose.

BROKEN BELLS x96 Meyrin fields EP
Het samenwerkingsverband tussen Brian Burton alias Danger Mouse en Shins frontman James Mercer krijgt na album x93Broken bellsx94 een vervolg met deze gevarieerde en van creativiteit overlopende EP met vier nummers die allemaal rond de drie minuten klokken. Of het nou het reggaegetinte x93An easy lifex94 betreft, het door elektronica omgeven x93Meyrin fieldsx94 of het lastig te definixebren hoogtepunt x93Windowsx94, het zijn allemaal goede redenen om dit x91nevenprojectx92 nog een tijdje in de lucht te houden.          

ARCTIC MONKEYS x96 Donx92t sit down x91cause Ix92ve moved your chair
Een volwassen en broeierige comeback x96 de uitgesproken rockx92nx92roll track x93Brick by brickx94 laat ik gemakshalve buiten beschouwing x96 die de oren prikkelt voor album nummer vier. Ik beken dat het geen liefde op het eerste gehoor was, maar na enkele luisterbeurten is het spreekwoordelijke kwartje dan toch gevallen.

MILES KANE x96 Rearrange
Als ik me niet vergis is dit alweer de derde single van het album (zie hierboven). x93Rearrangex94 is een zgn. x91voettapperx92 met 60s gitaareffect, en je zingt het zo mee: x93You rearrange my mi-hiiind!x94 Als ik nog een suggestie mag doen voor een volgende single, beste Miles, kies het opgewekte x93Quicksandx94 of het door roffelende trommels aangedreven x93Kingcrawlerx94.

THE CROOKES x96 Godless girl
Zoals ik bij de albumrecensie (zie boven) al aangaf, zijn The Crookes hedendaagse volgelingen van The Smiths en Orange Juice, en ook deze single laat dat duidelijk horen. Het fijne eraan is dat deze band de draad oppikt op een wijze die een aanmoediging verdient.

2:54 x96 On a wire
Twee zussen (Hannah & Colette Thurlow) met een voorliefde voor grunge, tot uitdrukking komend op hun debuutsingle die vooral zwoel en verleidelijk van toon is. Geen termen die je nou meteen associeert met genoemd genre, maar dat maakt dit plaatje juist zo opvallend. Live is er nog werk aan de winkel, zo toonde hun optreden op London Calling aan, maar in de studio is de eerste klap een daalder waard gebleken.

MILES KANE x96 A girl like you
Mocht de songtitel een belletje doen rinkelen, dan kan dat kloppen: dit is namelijk een cover van de gelijknamige Edwyn Collins hit die a) niet overbodig aandoet en b) door Miles naar zijn hand wordt gezet alsof hij het zelf gepend heeft. Op de B-kant nog een (instrumentale) cover, en wel van de soundtrack van 60s cultfilm x93Our man Flintx94, die perfect aansluit bij het geluid waar Miles zich op heeft gericht.

VARIOUS CRUELTIES x96 If it wasnx92t for you
Weer zox92n gevalletje van een verkeerde keuze tussen de A- en de B-kant. Want waar de indiepop van x93It wasnx92t for youx94 zich redelijk anoniem voortbeweegt, schiet B-kant x93Cold as youx94 meteen overtuigend uit de startblokken met dwingende drums, een cool en lekker basloopje en opzwepende blazers, alsof het een bijna Motown zomerhit is die het nooit is geweest.

Het waren de erg lovende kritieken die me ertoe aanzetten om een aantal maanden geleden het nieuwe PJ Harvey album x93Let England shakex94 te gaan beluisteren. In eerste instantie via een website die niet meer bood dan de eerste dertig seconden van elk nummer. Meer leek me niet nodig, onbewust in een bevooroordeelde veronderstelling dat ik niet in de euforie zou gaan delen. Want wanneer had ik immers voor het laatst een cd gekocht van PJ Harvey? 1992, om precies te zijn, het jaar dat haar debuutalbum x93Dryx94 werd uitgebracht. Die plaat kon me maar matig bekoren x96 wat me er overigens niet van weerhield om in november van dat jaar de Effenaar te bezoeken om haar live te zien x96 en haar daaropvolgende releases liet ik steevast aan me voorbijgaan. Van de singles die deze albums in de loop der jaren vergezelden was ik me via tv en radio wel bewust, soms deed ik zelfs een aankoop, maar daar bleef het dan ook bij. Dus waarom zou het met x93Let England shakex94 niet anders zijn? De korte songfragmenten van die eerste luisterbeurt intrigeerden echter zodanig, dat ik daarna meteen op zoek ben gegaan naar een volledige versie. Enkele muisklikken later had ik de cd besteld en ondertussen is de plaat uitgegroeid tot een grote kanshebber voor de hoogste regionen van mijn eindejaarslijst. En daarmee werd ook de behoefte om PJ Harvey na een kleine tien jaar weer eens live te zien aangewakkerd. De Amsterdamse poptempel Paradiso, waar de artieste twee opeenvolgende avonden was geboekt, zou in mijn behoefte gaan voorzien.

Er is geen voorprogramma en de uitverkochte zaal begint zich gestaag te vullen met voornamelijk oude jongeren. Veel publiek dus dat, naar ik veronderstel, met PJ Harvey in haar carrixe8re is meegegroeid. Zij die een eventuele dwarsdoorsnede van haar CV verwachten, of een set gelardeerd met singles / x91hitsx92 komen bedrogen uit, maar wie x93Let England shakex94 hoog op zijn wensenlijstje heeft staan, mag zich verheugen: alle nummers van het album prijken namelijk op de setlist, te beginnen met de titelsong. Een kwartier later dan aangekondigd gaat het concert van start. Haar sterk musicerende begeleidingsband, bestaande uit John Parrish (gitaar, toetsen, zang), Mick Harvey (bas, toetsen, zang) en Jean-Marc Butty (slagwerk) staan rechts op het podium opgesteld, Polly Jean staat links van ze, op een afstandje, visueel gezien een interessante benadering. Wat echter de meeste aandacht trekt, is PJ Harvey zelf. Ze draagt een tot de enkels reikende witte jurk en een hoofdtooi met witte veren, en in haar handen heeft ze een autoharp. Het is een intrigerende aanblik, en zodra ze begint te zingen, de titelsong van het album, is het een en al intensiteit.

De thematiek van x93Let England shakex94 is oorlog, verpakt in realistische, indringende teksten getoonzet op naar folk neigende songs die de authenticiteit hebben van zgn. x91traditionalsx92 ofschoon ze in de huidige tijd zijn gemaakt. De muziek en de woorden vormen een bijna natuurlijke eenheid, een sfeer en beelden oproepend die de aandacht prikkelen en vasthouden. Zoals ze daar staat, met witte jurk, verentooi, lange zwarte haren en autoharp, zingend over oorlogsgruwel, heeft Polly Jean veel weg van een gemankeerde engel die eeuwenlang het leed op slagvelden heeft aanzien, en nu op aarde is neergedaald om de mensheid te confronteren met haar observaties. Lieflijk zingen als een engel doet ze echter niet, soms zet ze een hoog, bijna gek stemmetje op, dan weer klinkt ze klaaglijk, lijdzaam of juist vol vuur, maar altijd vol meeslependheid.

Contact met het publiek is er zo goed als niet, pas tegen het einde, wanneer ze, in contrast met de zelfverzekerdheid die ze gedurende het gehele concert uitstraalt, verlegen het applaus in ontvangst neemt. Tijdens het optreden bespeelt ze de autoharp dan wel een elektrische gitaar, achter een microfoon in een spotlicht. Soms, als ze even niet hoeft te zingen, schrijdt ze achteruit, bijna tegen het gordijn aan, om vervolgens al musicerend weer langzaam naar de microfoon toe te lopen. Soberheid en ingetogenheid staan voorop, maar de nummers komen niet minder krachtig over. De reacties op een aantal oudere nummers x96 zoals single x93Cx92mon Billyx94 uit 1995 x96 worden het meest enthousiast begroet, maar persoonlijk zijn mijn hoogtepunten allen afkomstig van x93Let England shakex94, zoals x93The glorious landx94, x93All & everyonex94, de titelsong en x93The words that maketh murderx94. Maar waar de voorkeuren ook mogen hebben gelegen, PJ Harvey maakt op alle fronten indruk. Een bijzonder optreden van een bijzonder artieste.

Setlist: Let England shake * The words that maketh murder * All and everyone * The big guns called me back again * Written on the forehead * In the dark places * The devil * The sky lit up * The river * The glorious land * The last living rose * England * Pocket knife * Bitter branches * On Battleship Hill * Cx92mon Billy * Hanging in the wire * The colour of the earth * (toegift) Big exit * Angelene * Silence

Meer fotox92s hier!

Het was in april vorig jaar dat ik (via de NME) voor het eerst vernam dat oud-Joy Division (en New Order) bassist Peter Hook van plan was om, samen met zijn band The Light en een aantal gastmusici, het album x93Unknown pleasuresx94 integraal live te gaan spelen. Het concert zou in nagedachtenis zijn aan de zelfverkozen dood van Joy Division vocalist Ian Curtis, precies dertig jaar geleden. De uitvoering vond uiteindelijk zelfs plaats op 18 mei, de sterfdag van Curtis. Een uniek evenement, zo leek het, ook al werd het nog eens in London overgedaan. Maar het aanvankelijk eenmalige verwachte evenement bleek een vervolg te krijgen in de vorm van een heuse Britse tournee en Hook zou bovendien elke avond iets vertellen en de mogelijkheid bieden om vragen te beantwoorden uit het publiek. Ruim een jaar later is de tour Europa ingegaan en aan de Effenaar in Eindhoven de eer om als enige zaal in Nederland x91a tribute to Joy Division from Peter Hookx92 aan te bieden. Hoe uniek ook, het bordje x91uitverkochtx92 hoefde niet te worden opgehangen, al was het wel druk.

Uitverkocht of niet, een uitverkoop is het wel. Althans, zo luidt de strekking van kritiek die door sommige mensen aan het adres van Hook is gegeven. Hook zou over de spreekwoordelijke rug van Curtis en Joy Division alleen maar geld willen verdienen, hij gooit een iconische reputatie te grabbel, een monument van muzikale emotie wordt verpatst als een vorm van goedkoop entertainment. Van die dingen dus. Toen ik voor de eerste keer las over het tribute concert, kon ik alleen maar denken: x93Daar had ik graag bij willen zijnx94. Idem toen er nog wat data achteraan werden geplakt. Maar nadat bekend werd dat Hook er de binnen- en buitenlandse zalen mee afging, kreeg ik ook last van een bepaalde scepsis. Heeft dit niet iets weg van het uitmelken van een goed idee tot voorbij het punt dat het een slecht idee wordt? Hoe het ook zij, toen ik op de aankondiging stuitte dat Hook de Effenaar ging aandoen, telde nog maar xe9xe9n ding: zo snel mogelijk een kaartje kopen. Waarmee de nieuwsgierigheid als ook een zekere opwinding om het dan toch mee te kunnen maken het dus snel won van scepsis. Dat ik zelf maar mocht ondergaan en bepalen of het een goed of slecht idee is.

De start is in ieder geval geen goed idee. Er is geen voorprogramma, maar wel wordt het optreden voorafgegaan door een kwartier durende film die op zijn zachts gezegd veel wegheeft van een staaltje knip- en plakwerk op huisvlijtniveau dat als een kip zonder kop van het ene naar het andere fragment overschakelt. Je zou verwachten dat de film, net als het concert, is bedoeld als een eerbetoon aan Unknown Pleasures, maar niets blijkt minder waar. Zelfs de makers van het album, Joy Division, komen er bekaaid vanaf, en al snel wordt duidelijk dat de meeste aandacht is uitgetrokken voor New Order, met speciale focus op Peter Hook. Dat maakt het kijken naar de film wat ongemakkelijk, en opeens worden die kritieken op de man begrijpelijk. In een ratjetoe van beelden komen onder andere live fragmenten voorbij van The Durutti Column (een act op het Factory label), Stockholm Monsters (idem, en veelal geproduceerd door Hook) en New Order (vroege opnames met Hook als x91zangerx92 van x93Dreams never endx94). Allemaal leuk en aardig, maar uiteindelijk heeft dit alles bar weinig te maken met de insteek van deze avond. Het had voor de hand gelegen om juist vanavond beelden te benutten van het optreden van Joy Division in de Effenaar, zoals ooit (door een amateurfilmer?) vastgelegd op 18 januari 1980. Vreemd genoeg zien we daar niets van terug.

Nadat de film is afgelopen komt de band het podium opgelopen, met een achtergrond vullende backdrop van de welbekende hoes van x93Unknown pleasuresx94. Naast Hook bestaat The Light uit een viertal musici x96 gitaar, toetsen, drums, bas x96 waarvan de bassist opvalt met zijn Manchester United shirt dat als rugopdruk heeft x91Van der Sarx92. Het zal waarschijnlijk geen toeval zijn dat de Nederlandse keeper op Hollandse bodem wordt gexeberd, al zal het vast ook een verwijzing zijn naar de verloren Champions League finale enkele dagen geleden. De basspeler is tevens vanwege een andere reden een speciale vermelding waard: hij x96 Jack Barnes x96 is de zoon van Peter Hook. Vaderlief heeft een bas ophangen maar omdat hij zich nu volledig op de zang moet concentreren laat hij zijn reguliere taak vaak over aan zijn zoon. Tenzij men van tevoren stiekem op internet heeft gespiekt naar de setlist van eerdere concerten, komt het eerste nummer als een verrassing. Want niet x93Disorderx94, het eerste nummer van het album, opent de set, maar het oudje x93No love lostx94, ontstaan in de tijd dat Joy Division nog actief was onder de naam Warsaw. Idem het daarna gespeelde x93Leaders of menx94. De verwachting was dat het niet slechts bij x93Unknown pleasuresx94 alleen zou blijven, maar dit zijn toch wel aangename verrassingen. En niet onbelangrijk: het klinkt precies zoals ik het van de plaatversies ken. Al is er natuurlijk wel een niet te missen verschilx85

Het verschil zit hem niet zozeer in het ontbreken van Hooks oud-collegax92s Bernard Sumner en Stephen Morris, want The Light kwijt zich goed van de taak om de nummers van Joy Division te reproduceren, recht doend aan het origineel. Wat (logischerwijs) niet valt na te bootsen is de emotionele lading die Ian Curtis in stem en voordracht aan het geheel toevoegde. Hook is nooit een geweldige zanger geweest x96 wijselijk liet hij dat in zijn andere bands Monaco en Revenge aan anderen over x96 maar ondanks zijn beperkingen gaat het hem aardig af. Dat hij de teksten van Curtis niet op diens wijze kan overbrengen, kan hem moeilijk worden aangerekend. De passie, de twijfel, de angst en alle andere gevoelens die Curtis in zijn woorden legde en op het podium tot uitdrukking bracht, zijn immers niet die van Hook, hoezeer hij zich ook moge hebben ingeleefd. En het is maar goed ook dat Hook het op zijn manier doet, en geen poging tot imitatie waagt. Het enige moment dat Hook de plank misslaat is tijdens de ultieme toegift x93Love will tear us apartx94, wanneer hij, in dit intieme relaas over het failliet van een relatie, zich tot twee keer toe met een opruiend gebaar uitlaat middels een x93Letx92s fuckinx92 have it!x94 Een aanmoediging die haaks staat op de songinhoud, maar ach, zijn misplaatste moment van enthousiasme is hem vergeven. Zijn aanpak van het songmateriaal getuigt van respect en hij doet het met liefde. De schaduw van Curtis mag dan groot over het erfgoed van Joy Division hangen, maar niet vergeten dient te worden dat deze songs net zo goed ook allemaal aan Hook toebehoren, en dankzij zijn kenmerkende basspel mede door hem gevormd. Ian Curtis mag dan dood en begraven zijn, de songs zijn dat niet. Hook pleegt geen heiligschennis, hij brengt ze weer (eventjes) tot leven.

Na de integrale uitvoering van x93Unknown pleasuresx94 x96 een genoegen om te hebben meegemaakt, zelfs al betrof het x91slechtsx92 een eerbetoon x96 volgen nog een viertal toegiften waaronder oudje x93Warsawx94 (van de x93An ideal for living EPx94). x93Transmissionx94 en het al genoemde x93Love will tear us apartx94 mogen uiteraard niet ontbreken. Een week of wat voorafgaande aan het concert wisten we al dat Hook en de zijnen in december zullen terugkeren om x93Closerx94 in zijn geheel te gaan spelen, ongetwijfeld vergezeld van een aantal x91bonusnummersx92, met als het aan mij ligt een duik in het studiogedeelte van x93Stillx94. Kaarten voor dat toekomstige concert kunnen op deze avond al x96 met een fikse korting x96 worden gekocht, en velen laten zich die kans niet ontnemen. Je zou de aanstaande x93Closerx94 tournee (ook weer) met een dosis scepsis en een scheef oog richting Hook kunnen betrachten, doch na deze x91tributex92 zelf te hebben aanschouwd, kan ik me er maar op verheugen.

Setlist: No love lost * Leaders of men * Glass * Digital * Disorder * Day of the lords * Candidate * Insight * New dawn fades * Shex92s lost control * Shadowplay * Wilderness * Interzone * I remember nothing * toegift: Warsaw * Ice age * Transmission * Love will tear us apart

 Meer fotox92s hier!